Γράφει: Χρίστος Χαραλαμπόπουλος 22/02/2012 - 19:05 Έχει διαβαστεί 1410 φορές.

Ο πόλεμος των ανικάνων

Αυτό, το τελευταίο επεισόδιο στην αντιπαλότητα του ποδοσφαίρου και της πολιτείας, δεν το καταλαβαίνω.

next previous

Ή, για να είμαι πιο σαφής, το καταλαβαίνω και αυτό είναι που με τρελαίνει. Διότι οι οπαδοί και οι φίλαθλοι, οι ποδοσφαιριστές και οι δημοσιογράφοι, οι διαφημιστές και οι χορηγοί έχουν γίνει θεατές σε μία αντιπαλότητα ανικάνων, που έχει εξελιχθεί σε πόλεμο με θύμα το ίδιο το παιχνίδι. 

 
Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, δεν είναι το «ποδόσφαιρο» που συγκρούεται με την πολιτεία, αλλά οι παράγοντες που ξιφουλκούν και απειλούν μία κάστα επαγγελματιών, των βουλευτών δηλαδή, των οποίων το επάγγελμα παραμένει «κλειστό». 
Γεγονός ευεξήγητο, αν συνυπολογίσει κάποιος τα προνόμια που το συνοδεύουν, με αποκορύφωμα την παύση δικαστικής δίωξης ακόμα και όταν υπάρχει βεβαιωμένη ποινική παραβίαση. Οι βουλευτές των δύο κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, με αφορμή την –εν πολλοίς σκηνοθετημένη– αντιπαράθεση με αφορμή τον νέο αθλητικό νόμο, κατηγορούν τους παράγοντες για ανικανότητα, στην καλύτερη περίπτωση. Και οι παράγοντες τους επιτίθενται με τις ίδιες κατηγορίες. 
 
Στην ουσία είναι ένα επεισόδιο αναμέτρησης εγωισμών τόσο γελοίων και ανούσιων όσο εκείνων που κάναμε παιδιά όταν μετρούσαμε ποιος την έχει μεγαλύτερη. Εδώ το διακύβευμα είναι μία αμφισβητούμενη εξουσία. Εξουσία πάνω στο παιχνίδι. Οι παράγοντες θέλουν να μοιράζονται τον πλούτο που παράγει το παιχνίδι –έστω και στα χάλια που βρίσκεται στη χώρα μας– και να μην ελέγχονται για το πώς παράγεται και πού, και πώς μοιράζεται αυτός ο πλούτος. Οι βουλευτές θέλουν να έχουν λόγο πάνω στον πλούτο που παράγει το παιχνίδι όχι για το καλό της πολιτείας, αλλά γιατί έτσι θα μπορούν να ενισχύουν αυτό που τους θρέφει εδώ και χρόνια. Το πελατειακό κράτος. Εδώ ο άλλος γίνεται βουλευτής και εκείνο που θεωρεί προτεραιότητά του είναι να αποκτήσει γήπεδο μία ομάδα. 
 
Σε μία χώρα όπου οι συνταξιούχοι έχουν τη δυστυχία σαν μικρό όνομα, τα παιδιά στα σχολειά δεν έχουν βιβλία και ο κόσμος πεθαίνει διότι το ΕΣΥ έχει διαλυθεί. Από την άλλη, σε αυτή τη χρονική συγκυρία οι παράγοντες έχουν φροντίσει να έχουν το τρίτο ακριβότερο εισιτήριο στην Ευρώπη, να έχουν περισσότερες ΠΑΕ από τη Γερμανία, για παράδειγμα, να έχουν λογιστήρια τύπου «έχω ένα μυστικό κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη», να μην πληρώνουν ποδοσφαιριστές, να μην μπορούν να προστατέψουν το ίδιο το παιχνίδι που έχει πλημμυρίσει «φουσκωτούς» και το οποίο όλα αυτά τα χρόνια συντηρείται με κρατικό χρήμα και γήπεδα που «παραχωρούνται» στο όνομα της διαπλεκόμενης ανάπτυξης.
 
Χρόνια υποκρισίας
 
Το εξοργιστικό στοιχείο της ιστορίας είναι ότι η μία πλευρά κατηγορεί την άλλη για ανικανότητα. Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των χειρισμών που έκαναν τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα από το 1974. Κόμματα που παρά τη χρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, χρωστούν σχεδόν 240 εκατομμύρια, κυρίως στις τράπεζες, και τα οποία θα πληρώσουμε εμείς. 
 
Ποιος πολιτικός εγκατέλειψε φτωχότερος την πολιτική σκηνή έπειτα από μία οκταετή καριέρα; Ποιος πολιτικός ή ποια κυβέρνηση έδειξε πολιτική βούληση να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή και να μας πληροφορήσει για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων που και τα δύο κόμματα διαφήμισαν; Η παρατεταμένη ανικανότητα των πολιτικών που κυβέρνησαν ως μέλη κόμματος με πλειοψηφία υπονόμευσε το παρόν και το μέλλον της χώρας. Αυτοί ήταν που ψήφιζαν «τρελές» αμυντικές δαπάνες με τις μίζες τους και συμφωνούσαν δάνεια με εταιρείες αξιολόγησης της οικονομικής δυνατότητας της χώρας. Αυτοί ήταν που έδιναν τριχίλιαρα πριν από τις εκλογές και αυτοί είναι υπεύθυνοι που χιλιάδες άνθρωποι τρέφονται από τα συσσίτια σήμερα. 
 
Αυτοί, οι διπλωματούχοι της εθελοδουλείας και της ανικανότητας, κατηγορούν τους άλλους ανίκανους για την κοινή τους αρετή. Οι απανωτές πτωχεύσεις ομάδων, μη γελιέστε, δεν οφείλονται στην οικονομική κρίση, αλλά στην ανιδεότητα, στην απληστία και στην απατεωνίστικη επιχειρηματικότητα όσων διαχειρίστηκαν τις τύχες των ομάδων. Οι παράγοντες εκμεταλλεύτηκαν μια χαρά τη διαπλοκή και τις πελατειακές ανάγκες των πολιτικών, που έφτασαν στο σημείο να φτιάχνουν χαριστικούς νόμους για να απαλλαγούν οι παράγοντες από την καταβολή των χρεών προς το Δημόσιο. Αυτοί οι παράγοντες ήταν που έπαιρναν τα χρήματα του ΟΠΑΠ και τις επιχορηγήσεις και τις έκαναν χαρτοπόλεμο. Και αυτοί οι δύο, τώρα, σε ένα μπρα ντε φερ ανικάνων συναγωνίζονται για τον τίτλο.
 
Πανηγυρισμοί ενόχων
 
Ο παραλογισμός είναι η λογική της πραγματικότητας στην Ελλαδα του σήμερα. Η κατάσταση της παιδείας, της υγείας, η ανεργία ρεκόρ των νέων, η αθλιότητα στην οποία έχουν καταδικαστεί οι συνταξιούχοι, οι 25.000 άστεγοι, τα συσσίτια, η πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων, για όλα αυτά γίνεται προσπάθεια να πειστούμε ότι οι υπεύθυνοι είναι αυτοί που υποφέρουν. 
 
Και για να σωθούν κάποιοι από αυτούς που υποφέρουν –όχι όλοι–, οι βουλευτές που στηρίζουν τις πολιτικές των μνημονίων πανηγυρίζουν μία ακόμη «επιτυχία» της κυβέρνησης, για την οποία δεν γνωρίζουμε ακόμα όλα τα στοιχεία. Και επειδή όλες οι προηγούμενες συμφωνίες που πανηγυρίστηκαν δεν ήταν τόσο «νικηφόρες», ας αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα, τώρα που «σωθήκαμε».
 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΕΣ