Λείπουν τα λεφτά αλλά κυρίως το σχέδιο
Μου το λένε όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό: «Η ΑΕΚ είναι σαν την Ελλάδα. Ακούγεται διαρκώς ότι σώθηκε ενώ όλοι περιμένουν ότι θα πτωχεύσει».
Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις: στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν πολλοί που έχουν στοιχηματίσει ότι θα πτωχεύσει και πολλοί που κόντρα σε αυτούς κάνουν ό,τι μπορούν να τη γλιτώσουν για να μην τους πληρώσουν. Στην ΑΕΚ υπάρχει κανένας που να ψάχνει σοβαρά να βρει τρόπους να την κρατήσει ζωντανή; Δεν τον βλέπω.
Tις τελευταίες σαράντα μέρες είχαμε στο στρατόπεδο της ΑΕΚ δυο-τρεις αξιέπαινες πρωτοβουλίες. Η πρώτη ήταν αυτή του Μιχάλη Τροχανά που προκαλώντας τη συνάντηση στο «Μεγάλη Βρετάννια» κατέδειξε και τη σημαντικότητα της στιγμής αλλά και ότι υπάρχουν άνθρωποι που για την ΑΕΚ ενδιαφέρονται. Η δεύτερη ήταν αυτή του Ντέμη Νικολαΐδη, που δεσμεύτηκε να βρει 3 εκατ. ευρώ για να βγάλει η ΑΕΚ τη σεζόν με την προϋπόθεση ότι θα βάλουν άλλα τόσα οι εναπομείναντες μέτοχοι. Η τρίτη ήταν αυτή του Πέτρου Παππά και του Πόλυ Χατζηιωάννου, που τακτοποίησαν τη Morgan Stanley. Ολα αυτά έπρεπε να σημαίνουν αυτόματα ότι υπάρχει μια κινητοποίηση για την ΑΕΚ, τέτοια που να εξασφαλίζει το μέλλον της. Ελα όμως που δεν είναι έτσι.
Στα ίδια
Η ΑΕΚ βρίσκεται στην ίδια ακριβώς κατάσταση που ήταν και πριν από ένα μήνα κι ας έδειξαν διάφοροι παράγοντές της εμπράκτως το πόσο ενδιαφέρονται. Στην πραγματικότητα όλοι προσπαθούν να κάνουν στην ομάδα κάποιες τεχνητές αναπνοές παίζοντας με τον χρόνο. Το «Θεμέλιο 21» είναι ένα οικονομικό σχέδιο με αρκετές δυσκολίες εφαρμογής, αλλά με αρχή, μέση και τέλος: το πρόβλημα είναι ότι μοιάζει φτιαγμένο για μια επιχείρηση κι όχι για μια ποδοσφαιρική ομάδα. Τα υπόλοιπα είναι χρήσιμες προθέσεις και τίποτα παραπάνω.
Ιδέα
Οι προθέσεις είναι τίμιες, λείπει όμως το σημαντικότερο: μια κεντρική ιδέα για το τι ΑΕΚ θέλουμε να φτιάξουμε και πώς θα τα καταφέρουμε. Η δική μου εντύπωση είναι πως ακόμα κι αν αύριο η ΑΕΚ έβρισκε με ένα μαγικό τρόπο 20 εκατ. ευρώ, δύσκολα του χρόνου θα ήταν καλύτερη! Ο Ντέμης, ο Παππάς, ο Νοτιάς, ο Χατζηιωάννου δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία ότι δεν θέλουν να ασχοληθούν: ο λόγος είναι ότι δεν αντέχουν το βάρος της αποστολής. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον Δημήτρη Μελισσανίδη -ας μην κοροϊδευόμαστε. Η ΑΕΚ, εκτός από χρήματα, θέλει αφοσίωση, σχέδιο, οργάνωση, προγραμματισμό πενταετίας, υπομονή και γερό στομάχι: ποιος τα 'χει αυτά; Δε βλέπω κανένα.
Πτώχευση
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος της ΑΕΚ δεν είναι η πτώχευση: η πτώχευση, αν γίνονταν με σχέδιο, θα μπορούσε να γίνει ευκαιρία για μια οδυνηρή, αλλά βέβαιη επανεκκίνηση. Το πρόβλημα είναι η απαξίωση που παρακολουθούμε, η οποία μπορεί να δημιουργήσει στον κόσμο της ομάδας τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Οσο η επικαιρότητα της ΑΕΚ θα είναι οι σκέψεις, οι συσκέψεις, οι προσπάθειες και οι φόβοι όλων αυτών που σημάδεψαν την πρόσφατη ιστορία της τόσο θα μεγαλώνει η δυσφορία του κόσμου, η πίκρα και η απόσταση από την καθημερινότητά της. Το χειρότερο είναι ότι στον κόσμο δημιουργείται σιγά σιγά η σιγουριά πως ακόμα κι αν η ομάδα υποβιβάζονταν στη Δ' Εθνική και ξεκινούσε από την αρχή χωρίς χρέη και πάλι δεν θα γλίτωνε από τη σημερινή της αρρώστια. Γιατί και πάλι δεν θα υπήρχε ένα σχέδιο για το αύριο: αυτό είναι που λείπει.
«Ηρα»
Οταν έπεσε ο Ηρακλής στη Δ' Εθνική και ξεκίνησε χωρίς χρέη, κάποιοι στη Θεσσαλονίκη πίστευαν ότι θα εμφανιστεί στρατός από υποψήφιους αγοραστές. Σύντομα κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε κανείς διαθέσιμος, ακριβώς όπως δεν υπήρχε κάποιος πρόθυμος να αποκτήσει την ομάδα κι όταν ήταν στη Σουπερ Λίγκα. Το ζήτημα της ΑΕΚ δεν είναι να πάρει πιστοποιητικό από την ΟΥΕΦΑ ή να καταφέρει να ρυθμίσει κάποια χρέη ώστε να παίξει του χρόνου στο πρωτάθλημα: και φέτος παίζει, αλλά δεν υπάρχει οπαδός της που να τη βλέπει και να τη χαίρεται. Το θέμα είναι να υπάρξουν ένας κοστολογημένος σχεδιασμός και μια στόχευση, να βρεθεί δηλαδή ένα ηγέτης αληθινός που μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας να πει τι κάνει, πόσο θα κοστίσει αυτό που κάνει και με ποιους ανθρώπους θα το φέρει σε πέρας. Αυτό θα 'πρεπε να είναι το πρώτο βήμα: όλα τα υπόλοιπα μικρή σημασία έχουν.
Μπορεί
Αν η ΑΕΚ βρει δέκα εκατομμύρια ευρώ, μπορεί να πάρει πιστοποιητικό από την ΟΥΕΦΑ. Αν συνεχίσει να βαδίζει χωρίς πλάνο, όπως συμβαίνει τα τρία τελευταία χρόνια, του χρόνου θα είναι πάλι στα ίδια. Με μια ομάδα χωρίς πυξίδα, μια διοίκηση μπερδεμένη και τον κόσμο κουρασμένο και πληγωμένο αγιάτρευτα…
Ισορροπία τρόμου
H Μπενφίκα έχασε από τη Ζενίτ για το Τσάμπιονς Λιγκ μία εβδομάδα πριν με 3-2. Η ήττα και η ταλαιπωρία του ταξιδιού στη Ρωσία είχαν ως αποτέλεσμα και την πρώτη της στραβή στο πρωτάθλημα Πορτογαλίας. Η φορμαρισμένη Μπιλμπάο έχασε από τη Λοκομοτίβ για το Γιουρόπα Λιγκ την περασμένη Πέμπτη, παρ' όλο που προηγήθηκε στο σκορ. Χθες η πανίσχυρη φέτος Ρεάλ, που στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο ισπανικό πρωτάθλημα πάει από νίκη σε νίκη -αρκεί να μην παίζει με την Μπαρτσελόνα- έφερε ισοπαλία με τη Σπαρτάκ στη Μόσχα. Ο μόνος που τα κατάφερε να κερδίσει στη Ρωσία ήταν ο Ολυμπιακός, που γύρισε από το ματς με τη Ρούμπιν έχοντας τους μισούς παίκτες τραυματίες και άρρωστους από την ταλαιπωρία. Τα αποτελέσματα των άλλων δείχνουν πόσο μεγάλη υπήρξε η νίκη του.
Είναι αλήθεια ότι οι ρωσικές ομάδες είναι ανέτοιμες αυτό τον καιρό αφού κάνουν προετοιμασία. Ομως από την άλλη δεν υπάρχει καμία ομάδα της Νότιας Ευρώπης έτοιμη να πάει να παίξει ματς μαζί τους σε συνθήκες παγωνιάς και ψύχους. Κατά έναν περίεργο τρόπο αυτά τα ματς είναι ισορροπημένα: όποιος πάει στη Ρωσία είναι πιο έτοιμος από τους Ρώσους (που τώρα ολοκληρώνουν την προετοιμασία τους), αλλά δεν είναι ποτέ έτοιμος να παίξει μαζί τους σε αυτές τις συνθήκες!
Οταν έπαιξε ο Ολυμπιακός με τη Ρούμπιν πολλοί έλεγαν γιατί η ΟΥΕΦΑ επιτρέπει στις ρωσικές ομάδες να αγωνίζονται στη Μόσχα ή στην Πετρούπολη και δεν τις υποχρεώνει να παίζουν σε άλλη χώρα. Τελικώς αποδεικνύεται ότι η ΟΥΕΦΑ καλά κάνει: προκύπτουν «παιχνίδια-δοκιμασίες» πολύ ιδιαίτερα αλλά και πολύ ισορροπημένα. Σε αυτά τα παγωμένα γήπεδα οι Ρώσοι καταθέτουν ικανότητες πολύ ιδιαίτερες και οι αντίπαλοί τους χαρακτήρα.
Στον παράδεισο
Το υπέροχο «Costa Navarino» στην Πύλο, το οποίο συχνά επισκέπτεται για να παίξει γκολφ, ο Ολαφ Μέλμπεργκ το θεωρεί επίγειο παράδεισο: συμπαίκτες του λένε ότι κάθε φορά που γυρνάει από επίσκεψη σε αυτό μοιάζει νεότερος και ότι αν ο Βαλβέρδε ήθελε να τον έχει 100% έτοιμο για το ματς με την Καζάν, έπρεπε να τον στείλει το τριήμερο υποχρεωτικά εκεί! Ανάλογη είναι και η εκτίμηση των ανθρώπων του πεντάστερου ξενοδοχείου στον Ολαφ. «Είναι τόσο τζέντλεμαν που θα πρέπει να δώσουμε σε μια από τις σουίτες μας το όνομά του», έλεγε φίλος που δουλεύει εκεί.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
-
Aν αυτό ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Νίκου Λυμπερόπουλου μπροστά στο κοινό της ΑΕΚ, τότε ο «Λύμπε» μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό άνθρωπο.
-
Σε κανέναν δεν αρκεί η νίκη, αν δεν μελετηθεί και δεν εξηγηθεί τόσο ώστε να μπορεί να λειτουργήσει σαν εγχειρίδιο επιτυχίας...
-
Για περισσότερα από τριάντα πέντε λεπτά το ματς του Ολυμπιακού με την πανίσχυρη ΤΣΣΚΑ θύμιζε παιχνίδι μεταξύ αντρικής ομάδας και ομάδας Νέων.
-
Οι νικητές και θριαμβευτές της περασμένης αγωνιστικής ΠΑΟΚ κι ΑΕΚ έψαχναν στο ΟΑΚΑ και το Περιστέρι αντίστοιχα...
-
Eίναι πάντα δύσκολο να γράψεις για το πρωτάθλημα που κέρδισε μια ομάδα η οποία δεν ξέρει να κάνει τίποτε άλλο από το να κατακτά πρωταθλήματα.
-
Tο χαμογελαστό πρόσωπο του Σταφυλίδη είναι η εικόνα της πρωτιάς του ΠΑΟΚ στη μάχη των πλέι οφ.